Rust?

Rust?

We liggen voor het eerst samen in bed om de volgende morgen samen wakker te worden. Zo romantisch, samen de dag afsluiten en samen de dag beginnen. Als je net bij elkaar bent is dat natuulijk een mooi en fijn gevoel. Het is natuulijk ook best spannend voor ons allebei. We praten samen nog wat en doezelen dan samen in elkaars armen weg. Opeens vraagt hij aan mij ” Heb jij van die klotsende bamboe stokken buiten hangen?” Ik half weg gedoezeld  zeg “huh wat zeg je nu?” Hoor ik dat nu goed? Iets met klotsende bamboe stokken? Ja, zegt hij , , je weet wel, die klotsende dingen die geluid maken in de wind. Toch goed gehoord denk ik bij mezelf, klotsende bamboe stokken. Het is nu pas bij mij binnen gekomen en ik moet zo hard lachen hoe hij een windgong omschrijft. Ik kom niet meer bij, de gedachten aan de woorden geven mij tranen van het lachen. Hij kijkt mij aan en moet  lachen om mij, ja zegt hij, dat zijn toch van die klotsende dingen, hoe noem je dat dan?! Ik kon het woord niet meer uitspreken de gedachten eraan brengen mij alweer tot in tranende ogen van het lachen. Het duurt wel even voor ik  weer bij mezelf ben en het woord klotsende bamboe stokken kan uitspreken. Nog na hikkend van het lachen probeer ik mijn rust te vinden. Ik draai mij om en kruip lekker tegen hem aan. Op de achtergrond buiten, hoor ik hoe mijn windgong zachte geluidjes maken in de wind, geluidjes die voor mij vertrouwd klinken waarbij ik mijn rust weer terug gevonden heb.We vallen samen voldaan in slaap.  Voor mij heeft mijn windgong  en elke windgong die ik nu tegenkom een nieuwe naam; Klotsende bamboe stokken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *