Dinsdag

Dinsdag

Een gewone dinsdag, gewoon net als alle andere dinsdagen maar dan toch met een beladen randje. Vandaag is het alweer 6 jaar geleden dat wij ( mijn zus, zwager en ik) mijn moeder s’middags op bed aan troffen.. Ze was die morgen, na dat ze wakker was geworden, op het randje van haar bed  gaan zitten. Ze is op het zelfde moment weer terug in bed gaan liggen door een hartstilstand… We hebben haar ook zo in bed aangetroffen, haar benen nog buiten bed met de pantoffels om haar voeten omdat ze  wou opstaan. Zomaar, opeens is het haar over komen…of niet? Mijn vader heeft op dezelfde dag, 27 november 1999, ook een hartstilstand gehad. Hij is gevonden door 2 agenten die hem nog hebben gereanimeerd. Zijn hart was nog sterk en begon weer te kloppen…maar diep in zijn hart was hij al bij zijn zoon, mijn en onze broer, die 3 jaar daarvoor is overleden en wie hij zo vreselijk miste…Een week was hij nog even bij ons terwijl zijn ziel al ver weg was van zijn aardse bestaan, ver weg, in het licht, bij mijn broer. Mijn moeder zei in die week voor haar overlijden dat ze graag naar papa wou.. Is het zo, als de dood dichterbij komt dat je  de aanwezigheid van je dierbaren die in je hart zitten, je hebben verlaten kunt voelen? Dat je word geroepen?

Ik mis ze nog elke dag, gemis dat nooit meer over gaat. Het heeft een plekje in je hart en daar gaat het nooit meer uit. Je kunt het dicht bij je houden niemand kan erbij het zit er voor altyd. Zal ook ik  worden geroepen en zal ook ik voelen dat het tyd is om mijn aardse bestaan los te laten en ik mij in de armen kan sluiten bij diegenen  die ik zo in mijn hart hebt meegedragen?

Ik hou van jullie papa, mama en Harry.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *